Sprawdzenie odkształceń jest wykonywane na powłokowych elementach skończonych symulujących blachy. Wytrzymałość na granicę plastyczności jest zmniejszona przez współczynnik nośności.
Wynikowe naprężenie zastępcze (HMH, von Mises) oraz odkształcenie plastyczne są obliczane dla blach. Gdy granica plastyczności (pomnożona przez współczynnik nośności ϕ = 0,9, który jest edytowalny w ustawieniach normy) na dwuliniowym diagramie materiałowym zostaje osiągnięta, wykonywane jest sprawdzenie zastępczego odkształcenia plastycznego. Wartość graniczna 5% jest zalecana w Eurokodzie (EN1993-1-5 Zał. C, pkt C8, Uwaga 1). Wartość ta może być modyfikowana w ustawieniach normy, jednak badania weryfikacyjne zostały przeprowadzone dla tej zalecanej wartości.
Element płytowy jest podzielony na pięć warstw, a zachowanie sprężyste/plastyczne jest analizowane w każdej z nich. Program pokazuje najgorszy wynik ze wszystkich warstw.
Metoda CBFEM może dawać naprężenia nieco wyższe od granicy plastyczności. Przyczyną jest niewielkie nachylenie gałęzi plastycznej diagramu naprężenie-odkształcenie, stosowanego w analizie w celu poprawy stabilności obliczeń interakcji. Nie stanowi to problemu w praktycznym projektowaniu. Zastępcze odkształcenie plastyczne jest przekraczane przy wyższych naprężeniach i złącze i tak nie spełnia wymagań.
