Wynikowe naprężenie zastępcze (HMH, von Mises) oraz odkształcenie plastyczne są obliczane dla blach. Gdy granica plastyczności (w metodzie LRFD pomnożona przez współczynnik nośności materiału ϕ = 0,9, w metodzie ASD podzielona przez współczynnik bezpieczeństwa materiału Ω = 1,67, które są edytowalne w ustawieniach normy) na dwuliniowym diagramie materiałowym zostaje osiągnięta, przeprowadzane jest sprawdzenie zastępczego odkształcenia plastycznego. Wartość graniczna 5% jest zalecana w Eurokodzie (EN1993-1-5 Zał. C, pkt C8, Uwaga 1). Wartość tę można modyfikować w ustawieniach normy, jednak badania weryfikacyjne przeprowadzono dla tej zalecanej wartości.
Element blachowy jest podzielony na pięć warstw, a zachowanie sprężyste/plastyczne jest analizowane w każdej z nich. Program wyświetla najgorszy wynik spośród wszystkich warstw.
Metoda CBFEM może dawać naprężenia nieco wyższe od granicy plastyczności. Przyczyną jest niewielkie nachylenie gałęzi plastycznej diagramu naprężenie-odkształcenie, stosowanego w analizie w celu poprawy stabilności obliczeń interakcji. Nie stanowi to problemu w praktycznym projektowaniu. Zastępcze odkształcenie plastyczne jest przekraczane przy wyższych naprężeniach, a złącze i tak nie spełnia wymagań.
