Projektowanie na pojemność jest częścią sprawdzenia sejsmicznego i zapewnia, że złącze posiada wystarczającą zdolność do odkształceń.
Celem projektowania na pojemność jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane zachowanie plastyczne, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi na poziomie obliczeniowym. Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dyssypatywnym, a wszystkie elementy niedyssypatywne złącza muszą być zdolne do bezpiecznego przenoszenia sił wynikających z uplastycznienia elementu dyssypatywnego. Elementem dyssypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej, ale może nim być również np. płyta czołowa. Współczynnik bezpieczeństwa nie jest stosowany dla elementów dyssypatywnych. Do granicy plastyczności elementu dyssypatywnego przypisuje się dwa współczynniki:
- Ry – stosunek prawdopodobnej do minimalnej granicy plastyczności – AISC 341-16 – Tabela A3.1; edytowalny w materiałach
- – współczynnik umocnienia odkształceniowego
Wytrzymałość na rozciąganie elementu dyssypatywnego jest zwiększona przez współczynnik Rt – stosunek prawdopodobnej do minimalnej wytrzymałości na rozciąganie – AISC 341-16 – Tabela A3.1; edytowalny w materiałach
Diagram materiałowy jest modyfikowany zgodnie z poniższym rysunkiem:
Zwiększona wytrzymałość elementu dyssypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dyssypatywnym. W przypadku ramy momentowej i belki jako elementu dyssypatywnego, belka powinna być obciążona przez My = CprRyFyZpl,y oraz odpowiadającą siłę tnącą Vz = –2 My / Lh, gdzie:
- Fy – charakterystyczna granica plastyczności
- Zpl,y – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
- Lh – odległość między przegubami plastycznymi na belce
W przypadku złącza niesymetrycznego, belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami tnącymi.
Blachy elementów dyssypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.
