Projektowanie na podstawie nośności stosuje tę samą procedurę co w EC ze względu na brak odpowiednich przepisów w normach rosyjskich.
Celem projektowania na podstawie nośności jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane zachowanie plastyczne, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi na poziomie obliczeniowym. Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dyssypatywnym, a wszystkie elementy niedyssypatywne złącza muszą być zdolne do bezpiecznego przenoszenia sił wynikających z uplastycznienia elementu dyssypatywnego. Elementem dyssypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej, ale może nim być również np. płyta czołowa. Współczynnik eksploatacyjny nie jest stosowany dla elementów dyssypatywnych. Do elementu dyssypatywnego przypisuje się dwa współczynniki:
- γov – współczynnik nadwytrzymałości – EN 1998-1, pkt 6.2; zalecana wartość to γov = 1,25; edytowalny w materiałach
- γsh – współczynnik umocnienia odkształceniowego; zalecane wartości to γsh = 1,2 dla belki w ramie momentowej, γsh = 1,0 w pozostałych przypadkach; edytowalny w operacji
Diagram materiałowy jest modyfikowany zgodnie z poniższym rysunkiem:
Zwiększona nośność elementu dyssypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dyssypatywnym. W przypadku ramy momentowej i belki jako elementu dyssypatywnego, belka powinna być obciążona przez My,Ed = γovγshfyWpl,y oraz odpowiadającą siłę tnącąVz,Ed = –2 My,Ed / Lh, gdzie:
- fy – charakterystyczna granica plastyczności
- Wpl,y – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
- Lh – odległość między przegubami plastycznymi na belce
W przypadku złącza niesymetrycznego belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami tnącymi.
Blachy elementów dyssypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.
