Classificatie op basis van stijfheid voor Indiase norm

Verbindingen worden geclassificeerd op basis van verbindingsstijfheid in:

• Stijf – verbindingen waarbij de oorspronkelijke hoeken tussen staven nauwelijks veranderen,
• Flexibel – verbindingen waarvan wordt aangenomen dat ze een betrouwbare en bekende mate van buigstijfheid kunnen leveren,
• Scharnierend – verbindingen die geen buigmomenten ontwikkelen.

Verbindingen worden geclassificeerd volgens EN 1993-1-8 – Cl. 5.2.2.

• Stijf – $\frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} \ge k_b$
• Flexibel – $0.5 < \frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} < k_b$
• Scharnierend – $\frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} \le 0.5$

waarbij:

• S_j,ini – beginstijfheid van de verbinding; de verbindingsstijfheid wordt als lineair beschouwd tot 2/3 van M_j,Rd
• L_b – theoretische lengte van de geanalyseerde staaf; ingesteld in de staaf-eigenschappen
• E – elasticiteitsmodulus van Young
• I_b – traagheidsmoment van de geanalyseerde staaf
• k_b = 8 voor raamwerken waarbij het schoorwerk de horizontale verplaatsing met ten minste 80% vermindert; k_b = 25 voor andere raamwerken, mits in elke verdieping K_b/K_c ≥ 0.1. De waarde k_b = 25 wordt gebruikt tenzij de gebruiker "geschoord systeem" instelt in de Norminstellingen.
• M_j,Rd – rekenwaarde van de momentweerstand van de verbinding
• K_b = I_b / L_b
• K_c = I_c / L_c