Düz çubuk seçeneği ile birlikte bu ekleme, karmaşık öngerilme ve güçlendirme görevlerini çok daha verimli ve doğru hale getirir. Örneğin, aşağıdaki yapı türleri için uygundur:
- Yeni öngerilmeli elemanların tasarımı – yapışmayan tendonlar inşaatı basitleştirir ve gelecekteki ayarlamalara olanak tanır.
- D-bölgelerinin güçlendirilmesi – örneğin, çatlakları kapatmak için dişli uçların dikey tendonlarla takviye edilmesi.
- Mevcut taşıyıcı elemanların güçlendirilmesi – eski prefabrik betonarme kirişler veya nervürlü döşeme çapraz kirişleri gibi.
Detail 2D'deki sonradan gerilen tendonlar için bir Yapışan/Yapışmayan anahtarı eklenmiş olup kullanıcıların her iki tendon türünü kolayca modellemesine olanak tanır. Çıktılar, yapışan tendonlarla aynı mantığı izler; ancak yapışmayan tendonların davranışını yansıtmak amacıyla ankraj ve dekompresyon kontrolleri atlanır.
Yapışmayan tendonlarda, kısa vadeli kayıpların otomatik olarak hesaplanması ayarlandığında, EN 1992-1-1 Tablo 5.2 ve ACI 423.3R-05, bölüm 3.5 uyarınca varsayılan azaltılmış sürtünme katsayısı 0,1'dir. Bu, öngerilme kayıplarının ve tendon davranışının doğru modellenmesini sağlar.
Kullanıcı tanımlı tendonlar için öngerilme gerilmesi, tüm çoklu çizgi boyunca tek bir değer olarak belirtilmelidir.
Ayrıca öngerilme, modelleme tutarlılığını sağlarken tanımı basitleştirmek amacıyla yalnızca tendonun Başlangıç ve Sonunda uygulanır.
Sünme katsayısı için önemli bir öneri (yalnızca EN, AUS)
Mevcut bir betonarme yapının güçlendirilmesinde, bu işlem genellikle dökümden çok sonra yapıldığından ve betonun sünme kapasitesinin büyük bölümü zaten tüketilmiş olduğundan, öngerilme için sünme katsayısı, kalıcı (ölü) yükler için kullanılandan çok daha düşük ayarlanmalıdır. Aksi takdirde, CSFM ilkesine göre öngerilme her zaman ilk artımda uygulandığından, hesaplanan öngerilme etkileri gerçekçi olmayacaktır.
Öngerilmeli kirişlerin donatılmasında (EN ve AUS uygulamasında) bir sınırlama bulunmaktadır: özgün öngerilme ve güçlendirme öngerilmesi farklı sünme katsayılarıyla uygulanamaz.
