Do modelowania kontaktu między blachami zalecana jest standardowa metoda karna. Jeśli zostanie wykryte wnikanie węzła w przeciwległą powierzchnię kontaktu, między węzłem a przeciwległą blachą dodawana jest sztywność karna. Sztywność karna jest kontrolowana przez algorytm heurystyczny podczas iteracji nieliniowej w celu uzyskania lepszej zbieżności. Solver automatycznie wykrywa punkt wnikania i wyznacza rozkład sił kontaktowych między wnikającym węzłem a węzłami na przeciwległej blasze. Umożliwia to tworzenie kontaktu między różnymi siatkami, jak pokazano. Zaletą metody karnej jest automatyczny montaż modelu. Kontakt między blachami ma istotny wpływ na redystrybucję sił w połączeniu.
Przykład rozdzielenia blach w kontakcie między środnikiem a pasami dwóch nakładających się płatwiowych przekrojów Z
Możliwe jest dodanie kontaktu między
- dwiema powierzchniami,
- dwiema krawędziami,
- krawędzią i powierzchnią.
Przykład kontaktu krawędź-krawędź między siodłem a płytą czołową
Przykład kontaktu krawędź-powierzchnia między dolnym pasem belki a pasem słupa
Naprężenia w kontaktach mogą być wizualizowane, a ich wartości są wyświetlane w tabeli sprawdzenia blach. Naprężenia kontaktowe mają jednak charakter wyłącznie informacyjny i nie są wykorzystywane w żadnym sprawdzeniu normowym. Ponadto naprężenia przez grubość elementów powłokowych nie są uwzględniane.
