Het volgende artikel geeft een compleet overzicht van alle verankeringsgevallen die kunnen worden gedefinieerd in IDEA StatiCa Detail.
Ingestorte ankers
- Wapening (vanaf versie 25.0)
- Met volgplaat (vanaf versie 25.1)
- Ankerbout (vanaf versie 25.1)
Achteraf geïnstalleerde (lijm)ankers
- Wapening (vanaf versie 25.0)
- Draadstang (vanaf versie 25.1)
Ingestort
1. Wapening
Bevestigingsmiddelen kunnen direct voor elke specifieke plaat worden gedefinieerd. Gebruikers kunnen een onbeperkt aantal bevestigingen toevoegen en zelfs verschillende types combineren binnen één plaat. Deze worden gemodelleerd als geribde wapening ingebed in beton, waarbij de hechtsterkte berekend wordt volgens de normbepalingen op dezelfde manier als voor standaardwapening. Aan de ankerkant kan een verankeringstype gespecificeerd worden, dat identiek functioneert als de verankering van wapening. In dit geval wordt een verankeringsveer toegepast, met de β-factor bepaald door de gekozen code.
- Recht: Ankers kunnen worden gerangschikt in rijen en posities. Materiaal, lengte en diameter en een verankeringstype kunnen gedefinieerd worden.
- L-vorm: Gedefinieerd als twee rijen ankers met instelbare tussenruimte en rijafstand, met de optie om een verankeringstype te specificeren.
- U-vorm: Een ononderbroken reeks versterkingen die een U-vorm vormen, aan beide zijden verbonden.
2. Volgplaat
De volgplaat wordt gemodelleerd als een plaatschaalelement dat rechtstreeks aan de ankerschacht is bevestigd en de belasting uitsluitend via drukcontact overbrengt op het beton. De vorm kan rond of vierkant zijn, met volledig aanpasbare afmetingen. De plaat zelf wordt lineair gemodelleerd, zonder plasticiteit, en wordt niet onderworpen aan weerstandscontroles. Aangezien de schacht geen verbindingssterkte heeft, wordt de volledige belasting op het beton overgebracht via de volgplaat.
3. Ankerbout
Dit element gedraagt zich mechanisch als een volgplaat, maar krijgt overeenkomstige materiaalkwaliteiten toegewezen die beschikbaar zijn in de MPRL. Kopbouten kunnen ook in groepen worden gerangschikt binnen de entiteit Cast-in-place.
Een nieuwe controleoptie maakt het mogelijk om te definiëren welke ankergroep specifieke belastingstypes overdraagt, bijvoorbeeld het toewijzen van afschuiving aan draadeinden terwijl wapening spanning en samendrukking overdraagt.
Daarnaast is er een stopcriterium geïntroduceerd om de uittrekcapaciteit te controleren in overeenstemming met de codevereisten. Grenswaarden voor contact tussen kop en beton of tussenplaat en beton worden berekend volgens de relevante normen en gepresenteerd in een speciale tabel, inclusief de normatieve referentie en de geldende formule voor de grenskracht.
Achteraf geïnstalleerde ankers
1. Wapening
Deze ankers zijn ontworpen als staven die in geboorde gaten worden geïnstalleerd en met lijm aan het omringende beton worden gehecht. De ontwerpsterkte van de lijm wordt rechtstreeks door de ingenieur opgegeven op basis van de technische documentatie van het gekozen lijmproduct.
2. Draadeind
Het werkt op dezelfde manier als achteraf geïnstalleerde wapening, maar met het voordeel dat de MPRL vooraf gedefinieerde standaard materiaalkwaliteiten aanbiedt specifiek voor draadstangen.
Integratie met IDEA StatiCa Connection en normen
Deze opties zijn ook consistent met IDEA StatiCa Connection. Hoe dit is afgestemd op verschillende normen is te zien in de volgende tabel.
Meer over de opties voor verankeringsplaten (basisplaat, ingegoten plaat) vind je in een apart artikel.
Uitgebracht in IDEA StatiCa versie 25.0, bijgewerkt in versie 25.1.
