Choć wyboczona konstrukcja może nie ulec natychmiastowemu zawaleniu, dochodzi do zmiany geometrii i konstrukcja nie jest już w stanie przenosić obciążeń w sposób, do którego została zaprojektowana. Dlatego wyboczenie jest traktowane jako forma zniszczenia i powinno być starannie analizowane przez inżynierów konstruktorów.
Wyróżnia się dwa rodzaje wyboczenia: globalne (ogólne) i lokalne (panelowe). Wyboczenie globalne występuje, gdy cała konstrukcja lub element ulega wyboczeniu. Zazwyczaj prowadzi to do katastrofalnych skutków. Wyboczenie lokalne występuje, gdy niewielka część konstrukcji (np. środnik lub półka elementu, przekrój dwuteowy, usztywnienia itp.) ulega wyboczeniu. Może, lecz nie musi, prowadzić do katastrofalnego zniszczenia.
IDEA StatiCa pomaga inżynierom konstruktorom oceniać zarówno globalne, jak i lokalne wyboczenie elementów i złączy.
W IDEA StatiCa Member element jest analizowany pod kątem wyboczenia globalnego i lokalnego. Po przeprowadzeniu kolejnych iteracji oprogramowanie oblicza krytyczny mnożnik obciążenia (współczynnik wyboczenia) dla każdej postaci wyboczenia. Jeśli krytyczny mnożnik obciążenia przekracza wartość zalecaną przez normę, norma nie wymaga dalszej oceny. Jeśli jednak współczynnik wyboczenia jest niższy od wartości zalecanej, konieczne jest uwzględnienie efektów drugiego rzędu lub zastosowanie bardziej zaawansowanego podejścia.
W IDEA StatiCa Connection złącze może być analizowane zarówno pod kątem wyboczenia lokalnego, jak i globalnego. Niemniej jednak w przypadku Connection application wyboczenie globalne występuje zazwyczaj wtedy, gdy np. stężenie jest połączone z blachą węzłową. Norma nie zawiera szczegółowych zaleceń dotyczących wyboczenia lokalnego. Ponadto każdy typ składnika musi być sprawdzony względem odpowiadającego mu granicznego współczynnika wyboczenia.
Należy podkreślić, że kluczowa jest umiejętność interpretacji wyników uzyskanych z IDEA StatiCa – przy ocenie rezultatów zawsze należy kierować się własną wiedzą inżynierską.
Obejrzyj poniższy film
